به گزارش وب سایت نود، شاید در این روزها مصاف ایران با همسایه غربی‌اش یک مسابقه کاملا ورزشی و بدون حاشیه باشد، اما اگر به سی سال قبل برگردیم وضعیت کاملا متفاوت بود.
جنگ تحمیلی هشت ساله، کاملا به روابط ورزشی ایران و عراق سایه انداخت. پس از شروع تجاوز عراق به ایران در 31 شهریور 1359 روابط ورزشی دو همسایه قطع شد.
در سالهای جنگ تیم های فوتبال ایران و عراق در هیچ رقابتی روبرو نشدند، در چند مورد هم تیم‌های ایرانی از رویارویی با عراقی ها سر باز زدند.
این دیوار بلند اما پس از پایان جنگ در 29 مرداد 1367(اعلام آتش بس) ترک برداشت. اولین رویایی دو تیم ایران و عراق پس از جنگ، در 14 آبان 1368 رقم خورد.
آن بازی در چارچوب مسابقات جام صلح و دوستی کویت برگزار شد.
دو تیم در ورزشگاه کاظمه کویت و با قضاوت فردی ویلبورگ از سوئیس به مصاف هم رفتند و به تساوی بدون گل رضایت دادند. این اولین ملاقات دو تیم پس از ۸ سال جنگ تحمیلی بود. این جام به ابتکار کویتی ها برگزار شد و هدف آن ایجاد رابطه دوستی مجدد بین فوتبال ایران و عراق پس از یک دهه بود.
آخرین رویارویی دو تیم 14 خرداد 1355 در جام ملتهای آسیا بود که ایران با دو گل ناصر نورایی و حسن روشن همسایه را شکست داده بود.
تا پیش از انقلاب اسلامی، ایران و عراق 10 بار باهم بازی کرده بودند که عراق تنها یک بار برنده شده بود. ایران هفت بار عراق را برده بود و شش ملاقات آخر دو تیم هم با برتری ایران به پایان رسیده بود. ایران در آن مقطع قدرت مطلق فوتبال قاره بود.
اتفاقات دهه شصت اما ورق را برگرداند. در سالهای جنگ، عراق سه بار به بازی‌های المپیک رسید و یک بار هم به جام جهانی‌ ۱۹۸۶ در مکزیک راه یافت. در همین سالها سهم ایران که قبل از جنگ پای ثابت جام جانی و المپیک به شمار می رفت از این مسابقات هیچ بود.
به هر حال حدود 15 ماه پس از پایان جنگ ایران و عراق در کویت به هم رسیدند؛ ملاقات پس از 13 سال. خیلی ها این بازی را مصاف نسل طلایی عراق با نسل سوخته ایران قلمداد می‌کردند.
ایران با سرمربی جدید خود، علی پروین، در تورنمنت کویت شرکت کرد. پایان عصر دهداری و شروع عصر پروین. ایران در تورنمنت صلح و دوستی کویت ابتدا با دو گل مجید نامجو مطلق یمن شمالی را شکست داد. سپس با گلزنی مجتبی محرمی با گینه به تساوی یک-یک رسید.
سومین بازی ایران در تورنمت یک دیدار حیاتی بود، بازی حساس با عراق. این ملاقات در آن شرایط جسورانه و مهم بود.
جو ورزشگاه چگونه بود؟
جو حاکم در اردوی ایران جو سنگینی بود. علی پروین در این باره توضیح داد:« قبل از بازی خیلی درباره بازی با عراق صحبت می‌شد، حتی می گفتند با عراقی ها دست ندهید. گفتیم اگر آنها دستشان را دراز کردند چه کنیم؟ به بازی که نزدیک شدیم کمی جو تغییر کرد. گفتند که داریم صلح می کنیم ، شما هم با هم دست بدهید.» در زمین اما نشانه‌ای از خصومت دیده نشد. دو تیم در کنار هم عکس یادگاری گرفتند. کاپیتانهای دو تیم هم با در دست داشتن قرآن وارد زمین شدند تا دوستی و برادری را نشان دهند. نتیجه بازی هم کاملا برازنده جام صلح و دوستی بود؛ صفر- صفر. بازی موقعیت گل چندانی نداشت و شاید هم توصیه و احتیاطی در کار بود.
علی پروین در سومین حضورش روی نیمکت ایران را با ترکیب احمدرضا عابدزاده، محمد پنجعلی، مرتضی فنونی زاده، مجتبی محرمی، جواد زرینچه، سیروس قایقران، شاهرخ بیانی، مهدی ابطحی، مجید نامجو مطلق، محمدحسن انصاری فرد و علیرضا افتخاری به میدان فرستاد. ایران در نهایت در این تورنمنت چهارم شد.
در کویت تابوی ملاقات ایران و عراق شکسته شد. دو تیم پس از آن بازی صلح‌آمیز در کویت، در مقدماتی جام جهانی 1994 و جام ملتهای آسیا 1996 هم به هم رسیدند که عراق دو باخت تلخ را به ایران تحمیل کرد. سرانجام ایران در سال 2000 به 24 سال برنده نشدن مقابل عراق پایان داد و دوباره بردها مقابل همسایه غربی آغاز شد.